Akcje JSW pod presją, tymczasem wydobycie węgla rośnie
Jastrzębska Spółka Węglowa zwiększa produkcję węgla i koksu oraz ogranicza koszty wydobycia, jednak poprawa wyników operacyjnych nie przekłada się na razie na notowania giełdowe. Kurs akcji JSW spadł do 29,75 zł, osiągając najniższy poziom od miesiąca.
Produkcja w JSW rośnie, ale inwestorzy pozostają ostrożni
3q br. przyniósł JSW poprawę wyników produkcyjnych. Grupa wyprodukowała 3,31 mln ton węgla oraz 740 tys. ton koksu, czyli odpowiednio o 2,7 proc. i 10,6 proc. więcej niż w poprzednim kwartale. Jednocześnie udało się ograniczyć koszty działalności. Według szacunków Erste Securities gotówkowy koszt wydobycia wyniósł około 565 zł za tonę, wyraźnie mniej niż rok wcześniej.
Pomimo korzystniejszych wyników operacyjnych sytuacja finansowa JSW pozostaje trudna. Erste szacuje EBITDA za trzeci kwartał na około 151 mln zł, przy stracie netto sięgającej 194 mln zł. Zadłużenie netto mogło natomiast wzrosnąć o kolejne 190 mln zł.
Niepewność przekłada się na notowania JSW. Na koniec sesji 23 października akcje spółki kosztowały 29,75 zł, co oznacza miesięczny spadek o 5,56 proc.
Czytaj także: JSW zwalnia tysiące górników i obniża koszty wydobycia
JSW: ceny węgla koksowego odbiły od minimów
Tymczasem na międzynarodowym rynku surowców widoczne są sygnały poprawy. Październikowy kontrakt terminowy na australijski węgiel koksowy premium, notowany na giełdzie SGX, osiągnął 23 października poziom 266 dolarów za tonę. To znacznie więcej niż podczas sierpniowego spadku notowań (213 dolarów), choć nadal poniżej 52-tygodniowego maksimum wynoszącego 282 dolary.
Odbicie cen na rynku międzynarodowym nie oznacza jednak automatycznie wyższych wpływów JSW. W 3q średnia cena sprzedaży węgla koksowego przez spółkę wyniosła około 755 zł za tonę, czyli o 1,6 proc. mniej niż kwartał wcześniej. Dodatkowym problemem pozostają zapasy niesprzedanego surowca przekraczające 1,4 mln ton.
Kurs akcji JSW
JSW: nowe ściany i współpraca z podwykonawcami
JSW kontynuuje działania mające zwiększyć potencjał wydobywczy. W październiku uruchomiono ścianę N-9 w kopalni Pniówek, której zasoby oszacowano na 308 tys. ton węgla koksowego. Nowy front eksploatacyjny rozpoczął również pracę w Ruchu Knurów, gdzie zasoby ściany 6 wynoszą 380 tys. ton. W obu przypadkach eksploatacja ma potrwać do połowy 2027 roku.
Rozwój produkcji odbywa się równolegle z restrukturyzacją zatrudnienia. Program naprawczy na lata 2026–2035 zakłada odejście około 4,4 tys. pracowników do połowy 2027 roku oraz zwiększenie rocznego wydobycia do 14 mln ton w 2029 roku.
Jednocześnie spółka korzysta z usług zewnętrznych wykonawców. Advanced Industrial Technologies, należąca do Coal Energy, pozyskała kontrakty na prace w Szczygłowicach i Zofiówce. Wywołało to dyskusję o zatrudnianiu podwykonawców w okresie ograniczania liczby pracowników. JSW zapewnia jednak, że oba procesy są niezależne, a powierzanie zadań firmom zewnętrznym wynika z potrzeb produkcyjnych i organizacyjnych.
Czytaj także: JSW pokazało szacunkowe wyniki finansowe. Miliard straty, a kurs nurkuje
Przyszłość koksowni JSW nadal niepewna
Poważnym obciążeniem dla grupy pozostaje sytuacja JSW Koks, zarządzającej zakładami Przyjaźń, Radlin i Jadwiga. Spółka odnotowała około 2 mld zł straty w 2024 roku oraz 1,9 mld zł straty netto w 2025 roku.
Na jej kondycję wpływają przede wszystkim niskie ceny koksu oraz rosnące koszty inwestycji. Modernizacja baterii nr 4 w Koksowni Przyjaźń ma kosztować ponad 900 mln zł wobec pierwotnie planowanych 650 mln zł.
Wiceministra aktywów państwowych Eliza Zeidler poinformowała 23 października, że nie podjęto jednak decyzji o likwidacji żadnego z zakładów JSW Koks. Podkreśliła przy tym znaczenie krajowej produkcji koksu dla przemysłu, energetyki i bezpieczeństwa państwa.
W JSW kluczowe będą kolejne kwartały
Rosnąca produkcja i spadające koszty wskazują na pierwsze efekty działań naprawczych JSW. Nie wystarczają jednak, aby rozwiać obawy dotyczące kondycji finansowej grupy. Utrzymująca się presja zadłużeniowa, problemy koksowni oraz zależność od koniunktury na rynku stali nadal stanowią istotne zagrożenia.
O powodzeniu restrukturyzacji zdecyduje przede wszystkim zdolność do przełożenia poprawy wydobycia i ewentualnego wzrostu cen surowców na trwałą poprawę rentowności i płynności finansowej.
